Ana Pratas, aile fotoğrafçılığına olan yaklaşımını ele alıyor

@anapratasfotografia

Ana Pratas öfke nöbetlerinden uyku öncesi masallarına kadar her şeyi fotoğrafladı. Tamamıyla özgün anları yakalamak için belgesel tarzında teknikler kullanan aile fotoğrafçısı ile tanışın.

Ne kadar süredir fotoğrafçısın ve fotoğrafçılığa nasıl başladın?

Çok uzun zaman önce hobi olarak fotoğraf çekmeye başladım. 2011 yılında fotoğrafçılık uğraşım daha büyük bir şeye evrilmeye başlamıştı. İşimden ayrıldığımda da tam zamanlı olarak fotoğraf çekmeye başladım.

Ancak fotoğrafçılık daima hayatımın büyük bir parçası oldu. Annem, ben çocukken şimdi çok değer verdiğim pek çok fotoğrafımı çekmiş. Çektiği fotoğrafların baskısını alıp bunları hem kendisi ve benim için hem de aile ve arkadaşlarımız için fotoğraf albümlerinde korumuş. Bunu yapmış olmasından çok memnunum.

Hep aile fotoğrafları mı çektin?

Hayır, fotoğraf makinesini ilk kez elime aldığımda bir amacım olmadan çekiyordum. Sonra bir gün, bir şeyler yerine oturdu ve aile fotoğrafçılığını keşfettim. Bu işi yapmaktan çok zevk duyduğumu ve iyi de yaptığımı fark ettim. Bu meslek hakkında her şeyi öğrenmeye başladım ve tüm dikkatimi alabileceğim kadar çok bilgi almaya yönlendirdim; çok pratik yaptım. Tanıdığım ailelerin fotoğraflarını çekmeye başladım ve ilk müşteri çekimimi 2011 yılında gerçekleştirdim.

Aile fotoğrafçılığına karşı duyduğum sevgi, tamamen kendi çocukluğumla alakalı. Çok mutlu bir çocukluk geçirdim. Aile ve fotoğrafçılık bir arada bana sadece çok anlamlı geliyor.

@anapratasfotografia

Çocukların hayatlarının ilk evrelerini fotoğraflamanın, bu evrelerin fotoğraflarını bastırmanın ve korumanın kendileri için mi yoksa ebeveynleri için mi önemli olduğunu düşünüyorsun?

İkisi için de önemli olduğunu düşünüyorum ama şahsen ebeveynlerden çok çocuklar için fotoğraf çekiyorum. Çocukluğumdan kalan fotoğraflar benim için nasıl değerliyse gelecekte, bundan yirmi otuz yıl sonra o çocuklar için de bu fotoğraflar çok değerli olacak. Hayatlarındaki rutinler ve evcil hayvanlarının veya ebeveynlerinin o zamanda nasıl göründüğü gibi genellikle hatırlamadıkları şeyler değerli oluyor. İlk evleri, bisiklete binmeyi öğrendikleri bahçe veya kardeşleriyle paylaştıkları yatak odası gibi alanları hatırlamak da önemlidir.

Dolayısıyla esas odak noktası çocuklar oluyor.

Öfke nöbeti geçiren bir çocuğun görüntüsü gibi fotoğraflarında hissedilen özgünlüğe bayılıyoruz. Olabildiğince gerçekçi olma sorumluluğunu hissediyor musun?

Öyle olmaya çalışıyorum, evet. Çekimlerim sırasında bütün günü o ailelerle geçiriyorum. Onları yönlendirip poz vermelerini istemiyorum, bir arkadaş gibi davranıyorum. Her şeyi doğal haliyle görmek istiyorum. Ben bir müdahalede bulunmak istemiyorum; onların olabildiğince gerçekçi ve özgün olmaları önemli. Ben onları yönlendirmeye veya onlara müdahale etmeye başlarsam günlük hayatlarının büyüsü kayboluyor.

@anapratasfotografia

Ailelerin fotoğraflarını çekmek için hangi ekipmanı kullanıyorsun?

Canon EOS 6D ve Canon EF 100mm f/2.8 Macro USM kullanıyorum. Çok fazla hareket halinde olduğum için ekipmanımın hafif olmasını seviyorum ve Canon EOS 6D DSLR fotoğraf makinesinin gerçekten hafif olduğunu düşünüyorum.

100 mm'lik lens ile elde edebildiğim derinliğe bayılıyorum; özellikle dış mekandaki belgesel tarzı çekimlerde çok iyi oluyor. Fiyatı karşılığında sunduğu görüntü kalitesi, piyasada şimdiye kadar bulduklarımın en iyisi.

Samimi hikayeleri onların alanına girmeden nasıl yakalayabiliyorsun?

Etkileşimde bulunarak. Çocuklarla oyun oynuyorum, aile ile birlikte öğle ve akşam yemekleri yiyorum; onlar nereye giderse ben de oraya gidiyorum. Birkaç saat sonra bana alışıyorlar, dolayısıyla her şey doğal şekilde ilerliyor. Benim orada bulunmam her zaman biraz müdahale oluşturuyordur, olmaması çok zor. Fakat orada olmak ile onlarla birlikte olmak arasında fark var. Bu nedenle "görünmez kişi" olmak yerine etkileşimde bulunmaya çalışıyorum çünkü böyle davranmam doğal anların oluşmasına yardımcı oluyor.

Çocukları ile gurur duyan ve onların hikayelerini paylaşmaya istekli ebeveynler ile sürekli çalışıyor olmalısın, fotoğrafların bastırılması ve çerçeveletilmesi konusunda onlara herhangi bir tavsiyen var mı?

Aileleri her zaman fotoğraflarını bastırmaları ve korumaları konusunda teşvik ediyorum. Şu an 100 yıldan uzun süre önce çekilmiş görüntüler mevcut, dolayısıyla bugünün teknolojisiyle fotoğraflar daha da uzun süre dayanacaktır. Bu suretle fotoğraflara sadece sahip olmak değil, aynı zamanda onları yedeklemek gerekir.

Görüntüleri sergilemenin güzel bir yolu olarak fotoğraf albümü almak da önemlidir. Bir albümün olması demek fotoğrafları daha sık görmeniz, aile ve arkadaşlarınız ile hikayeleri kolayca paylaşabilmeniz ve nihayetinde bir gün çocuklarınızın bunları görebilmesi demektir.

Aile yaşamını izlemenin aile bireylerini birbirine daha çok yakınlaştırdığını düşünüyor musun?

Öyle olduğuna inanmak istiyorum. Hayatlarını fotoğraflamam için beni çağıran ailelerin birbirine zaten oldukça yakın olduklarını fark ettim. Kardeşler arasında kendiliğinden gerçekleşen nazik bir hareket gibi fark etmediğimiz anları veya çocuğun kişiliğine vurgu yapan bir detayı yakalamaya çalışıyorum. Bence bu anları görmek kesinlikle insanların beraber neye sahip olduklarının değerini anlamalarını sağlıyor.

En sevdiğin aile fotoğrafı hangisi ve neden?

İki tane var. İlki poz verdirerek gerçekleştirdiğim bir fotoğraf çekimi sırasındaydı. Aileyi bir araya toplamaya çalışıyordum ama sonuç tam bir kaos oldu. Çocuklardan biri kaçıyordu, annesi onu durdurmaya çalışıyordu ve kolları arasında bebeği tutan baba hemen peşlerindeydi. İşte bu gerçek bir aile fotoğrafı oldu. Fotoğraf mükemmel değil, kimse fotoğraf makinesine gülümsemiyor ama eğlenceli ve gerçekçi.

Diğeri ise oğlunu yatıran bir annenin fotoğrafı. Görüntü çok karanlık ve ISO çok yüksek, dolayısıyla kumlanma oranı yüksek bir görüntü. Teknik açıdan en iyi fotoğrafım değil ancak samimi bir an, kıymetli hissettiriyor.

Çocukları fotoğraflamak için verebileceğiniz ipuçları var mı?

Kendilerini rahat hissetmeleri için çocuklarla oynadığım bir oyun var. Oyunun adı "ciddiyet oyunu". Temel olarak çocuklara çok ciddi olmaları gerektiğini, gülümseyemeyeceklerini veya kahkaha atamayacaklarını söylüyorsunuz. Çoğu kendini tutamıyor ve kahkahalara boğulmaları çok uzun sürmüyor.

Çekimlerimi daima park veya sahil gibi eğlenceli ortamlarda veya evleri gibi rahat hissettikleri bir yerde gerçekleştirmeye çalışıyorum. Fakat sanıyorum ki çocukları seviyorsanız bazı şeyler kendiliğinden olacaktır.

Bunun dışında işin püf noktası pratik yapmak, pratik yapmak, pratik yapmak!

@anapratasfotografia

Ana'nın Kit Çantası

Pixma TS8250 Serisi

Canon EF 100mm f/2.8 Macro USM

Canon EOS 6D*

Yanıtlar daha net ve akıcı olması için düzenlenmiştir.

*Canon EOS 6D artık mevcut değil; daha yüksek model hakkında bilgi almak için Canon EOS 6D Mark II'yi arayın.



Yazan: Sasha Newbury